Bestaan


Ooh harde rede, geef me een kans, op mijn bestaan

is deze existentiŽle verantwoording, niet al de overbodigheid zelve?

als mijn pen hier schrijft, dat ik besta, dan is zelfs een punt overbodig

de strijd, de waanzin, was deze, die er eigenlijk nooit was

Ooh zogenaamde waarheid, zwakzinnige leraar,

eens ben ik dat en dan ben ik dat en dan ben ik dat

terwijl ik het nooit was, nooit zal zijn en nooit ben geweest

het oordeel der definitie

Hier eis ik me op, de beredenering voorbij, ik, als mens, per definitie, ongedefinieerd

en slechts ongedefinieerd kan ik zijn

de cognitieve tralies, de virtuele dwangbuis

ik ben niet het beeld als aan mij gegeven. Ik. Ik Spreek

Ooh, hoe absurd was het ongeloof, dat ik het ooit anders aan mezelf bevestigde?



 

Copyright © Dries De Clercq All rights reserved.